Noite Subsahariana

OH BRIAN

2009-11-23T17:07:00.002+01:00

/campás e choiva de cinza (lazadas no pescozo, tacón alto)... brian jones, mon voyage/.

CHANZOS, TORRE DE MARFIL E TRENZA

2009-10-30T23:04:00.003+01:00

Quedábache tan grande
coma a Polegariño as Botas das Sete Leguas.

INTENSIDADE

2009-06-09T16:40:00.001+02:00

O FRÍO

2008-11-27T20:50:00.002+01:00

Confeso que Vigo comeza a atacarme coa súa grisácea sordidez. Maldita melancolía de mañanciña. Subo a rúa Carral e reparo no escaparate desordenado dun carpinteiro de ribeira en miniatura, "Barquitos", vende o señor, e non hai máis ca ese taller excelso e famento doutras vidas. Ao pé do seu cuartiño de labores, outros señores madrugaron para facer o seu labor dunha vida, cortar o cabelo e mais a barba. Prenden o televisor e agardan aos clientes sentados e despreocupados. Coido que ven Bonanza ou algún sucedáneo. Son vellos barbeiros, ou barbeiros antigos, que ademais teñen un cabalo (ao estilo daqueles da moeda e galerías Oliva), para subir aos nenos mentres lles rapan o cabelo.
Deixando Carral, Vigo vólvese cidade e xorden esas figuras sempiternas que soportan o frío na esquina de Policarpo Sanz. Son figuras kaurismáticas e por iso dan pena (aínda que alguén pense que soportar penas sexa unha baixeza). Hoxe facía moooito frío e un deles tapábase cunha manta tremendo.
Príncipe, os acordeóns... o leste... os rapaces crean ambientes estragados (porque as cousas non debían ser así), e o vello entoa o violín... sempre cun sorriso xélido na boca.
E chego ao MARCO, e tamén me dan rabia moitas cousas...

Quería denunciarlle a Vigo a súa forma xeada de causarme terror... pero tamén quería reparar na anestésica lectura de Proust, da súa Combray en flor, e dos seus páramos abertos...
Grazas por aloumiñarme, señor “madeleneiro”... porque Vigo doe un gofre e mais un barquillo e medio.

OCÉANO

2008-11-26T15:59:00.002+01:00

Océano, inmensidade, luz transparente á beira das rochas, e ese luminoso rumor nunhas augas intensas, tan reais e tan marabillosas, como vaga incesante, ardora imposíbel... E de repente un fulgor tan álxido, tan álxido... e unha pracidez salgada... de presente, pasado e futuro... e o círculo inconcreto das aves mariñas, da profundidade do azul... E sendeiros sinuosos no Atlántico, camiñando cara ó límite do océano, cara ó territorio dos faros, cara ás illas das mazás, cara ás insuas míticas e salgadas, carromeirosas, límpidas, puras...E fermosas furnas de inverno e paseos rochizos... e beber de cuncas de té á beira do mar, entre estrelas e ourizos, na transparencia das vidreiras, na realidade das correntes... E antigas cetarias, ausentes acuarios ennobelados na brisa... e se vísemos os peixes fluctuariamos entre os camiños das algas e as presenzas, no pasado das sereas, nos mascaróns de proa e naquel museo ateigado de cunchas...E de súpeto salas intensas de barcos e mapas, e unha luz peneirada, tan fonda, tan fonda... onde as baleas sorrín e emprestan a súa agua, onde habita Ptolomeo, e hai cartas xeográficas, e cadros de Lugrís, e gaivotas asustadas por ruídos mariños...Porque de socato é aquel mar tan mítico, de madeiras exóticas e ilusións terrestres, do pau Brasil, urco marabilloso, caixa de almafí, transparencias imposíbeis...Porque navegamos entre huchas de colores, panos tan estraños, exóticas flores, míticos animais...Porque descubrimos as naves, a intensidade do mar, os lagos resplandencentes, as prestidixitacións da area...Audio: Son de mar, océano, vento, correntes profundas, vagas inmensas....

REVIVAL II

2008-07-23T15:29:00.003+02:00

Volver á mornura...

LAYLA OU SOMETHING?

2008-06-06T12:50:00.002+02:00

A DAMA DE SHANGHAI

2008-06-04T15:31:00.005+02:00

Odio o arquetipo de femme fatale...

TRAINSPOTTING

2008-06-03T15:46:00.006+02:00

JEZEBEL

2008-06-03T01:04:00.002+02:00

Vistamos un vestido vermello e transgridamos as normas!

HADES

2008-05-31T13:50:00.004+02:00

Anavalla de novo, por favor, o delicado paxaro... Xa preciso enterralo...

(Iluso... ! E ti pensas que é un lume e que o estás avivando...!)

NEVE

2008-05-30T15:53:00.002+02:00

SATISFACTION

2008-05-29T15:50:00.002+02:00

E nunca manchar as ás con pez, porque logo non podería voar...

BELEZA

2008-05-28T23:47:00.005+02:00

A efemeridade dunha hora de luz...

LOBO ESTEPARIO

2008-04-06T23:01:00.001+02:00

E nunca paxaro en gaiola de cristal...

Aínda que morra de sede nos desertos...

SUR

2008-03-19T01:26:00.001+01:00

E tiven que viaxar ó Sur para perdoarte...

AS ÁS DO VENTO

2008-02-27T18:01:00.000+01:00

RYAN'S DAUGTHER

2008-01-27T22:48:00.000+01:00

Os xogos de luz entre o sol e os areeiros, o suave fío de araña, as follas das árbores que se entreabren para deixar pasar sutilmente as raiolas transparentes...

MORRER DE AMOR

2008-01-05T16:48:00.000+01:00

BELEZA E DOR

2007-12-29T18:38:00.001+01:00

FRANCISCO ESCÁNEO

2007-11-10T18:24:00.000+01:00

E veu de Cuba coa súa pata de pau...
E montou a taberna, mercou camión e autobús e era un feliz habitante deste barrio mariñeiro que é a Banda do Río...
E Castelao e Bóveda artellaban con el as súas angueiras... Era un tempo de entusiasmo...!

Pero arribou o 36... Ninguén o molestou... tan só lle requisaban unha e outra vez o camión...
E non marchou a Bos Aires por moito que a súa muller llo dixo...

Era todo unha calma sinistra...
Chegou o día... Prendérono con outros cinco homes... (calabozos do concello...)
E fuxiron axudados pola súa pata de pau, pero por pouco tempo...
E os que o choraron sufriron a humillación ("eran coma leóns")...
As súas fillas aínda se acordan del, e énchense de rabia cada vez que se lembran de que eran unhas nenas cando o perderon...

Pasear un sábado pola tarde por Bueu é o que ten... non podes evitar emocionarte...

PULP FICTION II

2007-11-05T12:38:00.000+01:00

Vouvos creando, e fágovos tan fermosos...

SOME VELVET MORNING

2007-10-14T14:07:00.000+02:00

Pídenche o extraordinario mais, aínda que che gusta habitar no espazo superior das nubes, tes unha alma e tes un corpo, e ninguén che explicou as razóns desta penitencia estraña...

E, de socato, esnaquízase a hucha de cristal e, era tan fermosa e transparente que u-lo ourive que recompoñerá os anacos...?

LET ME IN

2007-10-09T00:31:00.000+02:00

...un botón de prata, un xardín de Babilonia, unha lufada interesante entre as rúas de outubro...

MOMO

2007-10-05T14:42:00.000+02:00

Gocemos do tempo...

WAKE UP

2007-09-24T17:45:00.000+02:00

A TRIBUTE TO MR. AND MRS. BLUES

2007-09-21T01:03:00.000+02:00

Blues is the teacher... punk is the preacher!

-Louie, Louie... pincho unha canción...?

A primavera húmida nas rúas... a ferruxe do bar tras as barricas e as paredes fumegando pelo de besta. Óese outro blues máis, mesmamente o que ha ficar para sempre envolto en carmín de cor vermella brillante: The Bellrays e o Navy bar.

E tratas de acomodar o cortinado vello mentres as cálidas luces comezan a descender(se)... É a pantalla do ordenador (luz rexa que esmorece... tan tenramente).

...e mil Chavelas presas a berros no cuarto alleo... sobre os libros nunca en orde... sobre o sofá de veludo e lique... sobre a propaganda de cinema francés...

(Apaguei con toda a rabia o cd de Billie Holiday).

E por que non me construín fumadora para imprimir fera melancolía a estas últimas horas de estío? Eternas horas. E os cactos eran hipersensibles. E o salitre cubrírame enteira... e abriras as contras da casa branquísima... "como La casa de verano y hortensias"...

E contemplar a camelia do xardín oculto, ollo-obxectivo... Na fase subterránea procurabamos libros no depósito, para ler veráns, malditos... e destruír tímidas primaveras ácidas.

E acabei sendo Sean Young en Blade Runner; tirando as vestiduras replicantes, as teas moldeables e plásticas... e aquelas fotografías que inxectaba en vea case tódolos días, os outros días que antes nacían...

(E as nubes que cubriron o verán botáronme tan fóra de xogo... a min: lady eye... azul, carmín... mais fóra de xogo).

CHARLOTTE E O PRÍNCIPE

2007-09-12T15:25:00.000+02:00

Gozaban os dous de prolongados instantes que eran como visións de dita e, rozándose o un co outro, crían facerse longas caricias.

(A copa dourada, Henry James)

ETERNUL

2007-09-03T01:39:00.000+02:00

É coma escribir poemas de tigres e de gatos...

VICTORIA & AMOR

2007-08-06T20:22:00.000+02:00

era tan xigante a Dona Adversa que ata os filmes de Ken Loach daban a risa;
e os fíos victoria de atar... e desatar días de existencialismo (puro e duro... amor). Gris é a cor da estación inoportuna.

deixei de ser a Carolina por ver o que pasaba... e as noites pecháronme os ollos, e durmía sobor dos teus ollos...

e agora onde van as saias de mil dobreces...? (nubes a voar...)

CHUVIA DE PO

2007-07-26T17:13:00.000+02:00

Dor, tristeza, dor... e unha milgranda ardente no corazón... Alguén coñece o nome deste paxaro pardo que esvoaza no meu interior? E un sentimento de soidade óntica, cósmica, terrible... E empañar os vidros con desagradables pingas de pez... E córtanche as puntas dos dedos para que non poidas tocar o ceo coas xemas das túas mans... E enorme porta con chave de ogro... E derramar líquido escuro sobre a transparencia... E xacer esquecida no fondo daquel xardín... e embelesar ós paxaros pero morrer nas profundidades das fontes... e de repente espada... e morren os lirios de sede... E tragar corazón de ouro, peixe prateado... E as árbores frondosas fican nas terras afastadas... E sentir que o mundo cae sobre os teus pés... E ver a alegría e non poder recollela... E ollar como os soños se evaporan coma nubes de sal e de socato cae sobre ti un cartafol tan vello, e tan pesado e tan tedioso... E non soportar o fastío (oh, volve resplandor...) E ter que afastarse sen querelo... E cae unha terrible chuvia de po sobre a beleza, unha terrible chuvia de po...

BYE, BYE, DARLING

2007-07-13T21:38:00.000+02:00

It was a pleasure to meet you.

NOITE DE MANIQUÍS

2007-07-12T01:23:00.000+02:00

PRETTY BALLERINA

2007-07-10T15:51:00.000+02:00

TEMPTATION

2007-07-06T22:19:00.000+02:00

¡Oh, Señor, non me deixes caer na tentación!

LUMINOSIDADE

2007-07-02T16:16:00.001+02:00

Vertixe, resplandor, luminosidade, verticalidade... A pel acesa (só con que roces o meu ouvido)... Folerpas onde me deixo caer... E déixome ir... e vou esvarando cara a ti... outra vez... outra vez... Porque nacen flores brancas nos meus seos, porque escorregan as caracolas polo meu corpo na túa presenza... Porque as túas palabras xacen nas cuncas das miñas mans... e bebo delas, refréscome na súa auga... Porque os teus sorrisos son estrelas mariñas... Porque es a presenza turbadora, o revolver no fondo, o manancial fresquísimo, o cervo que remexe... Porque es a fantástica luminosidade de día resplandecente e belo... Porque es a felicidade intensa... a rapidez do torrente, o esvarar do río, o rexurdir de socato... Porque es elevarme ata as nubes e descender ós subterráneos... Porque ás veces penso se terás a miña vida na arca das túas mans delgadas, atraentes, lixeiras e tersas como bambús, resistentes e belas coma vimbios... Porque es un pouquiño meu, un anaquiño do meu eido, o fiúncho da mañá, o orballo da primavera... Porque morro e renazo, porque es a terra abrasadora, a humidade das brañas, as montañas sinuosas, o vieiro sen final... Porque devezo pola caricia da túa cara, a tersura dos teus cabelos, a lixeira humidade dos teus beizos (bolboretas abismais...)... Porque ansío a túa voz doce e aveludada, áspera e esguía... (que se arrastra) ... Porque preciso do teu espazo para abalarme no acougo... Porque cando me achegas a ti é elevarse de socato... Porque só á túa beira son quen de ollar este intenso resplandor...

POP

2007-06-29T21:27:00.000+02:00

PEIXES

2007-06-27T23:21:00.000+02:00

Cando
me miras
nace
en min
a beleza...

DESEXO

2007-06-26T22:59:00.000+02:00

Devezo por verte...

VAGÓN 2046

2007-06-24T23:08:00.001+02:00

Mago de Oz, plataforma máxica, cabelos ó vento, maleta, deambular interesante, correntes subterráneas...

CALL ME

2007-06-21T17:43:00.000+02:00

SUPERSTAR

2007-06-18T22:59:00.000+02:00

Beleza, poesía, fulgor...

no digas nada, creep, goodbye, superstar...

presenza, presenza...

luminosidade...

SANDRA CISNEROS

2007-06-17T19:05:00.001+02:00

In the man flower of your sex

LA CAZA

2007-06-14T18:15:00.000+02:00

DOURO

2007-06-03T17:15:00.000+02:00

Recendo da flor do tileiro...

UNE PARTIE DE CAMPAGNE

2007-05-29T17:32:00.000+02:00

Ou como deixar fuxir o sublime...

XEOGRAFÍAS

2007-05-13T22:22:00.000+02:00

A ave voa cara ás illas...

CATRO CABALOS AZUIS

2007-05-08T19:56:00.000+02:00

ATOMIC

2007-04-28T15:27:00.000+02:00

ESGRIMA

2007-04-23T21:03:00.000+02:00

Esgrimas absolutas, zigzags, pavillóns de cristal, luces marabillosas tras os vidros, hortensias grandiosas, fermosísimas pingas de chuvia, palmeiras en xardíns botánicos, camiños sinuosos, seixos brancos, sentimentos transparentes, elegancia auténtica, humildes margaridas puras, estratexias que capturan, lentitude de caracol, rapidez turbadora de torrente, emocións súbitas, mans que se entrelazan, suaves caricias entre as faces, rafia fermosísima...

MMMMM

2007-04-22T00:16:00.000+02:00

Eu, a outra:

1. Alan Stivell - Ha Kompren't 'Vin Erfin

2. BSO 2046 - Siboney

3. Billie Holliday - My man

4. The Kinks - Harry Rag

5. Ai as penas do verde gaio...

MMMMMÚSICA

2007-04-18T15:36:00.000+02:00

Aínda que prefiro non escoitar música nese momento (non quero perderme o belísimo ruído da harmonía dos corpos), paréceme incriblemente suxeridor procurar dez cancións que me atraian eroticamente:

1) En primeiro lugar, a inesgotable "Creep" de Radiohead. Si, son unha romántica, e esta canción ponme moitísimo.
2) "Superstar", dos Carpenters... altamente poética... emocións luminosas...
3) A versión que do tema anterior fixeron os Sonic Youth... ateigada de susurros elegantes e suxerentes... de emocións apasionadas...
4) Para sempre, "Ando como hormiguita", de Silvio Rodríguez. A mellor descrición da expresión máis íntima dos corpos...
5) "Light my fire", dos Doors. Hai pouco, repasando as letras desta mítica banda, decateime de que o amor e a paixón están omnipresentes nos seus temas... é dicir, é case imposible atopar unha canción que non fale do tema....
6) "There is a light that never goes out", dos Smiths... por que a sensibilidade me porá tanto?
7) "Something", dos Beatles. Incrible... transparencia, poesía, unha pluma que se pousa sobre a pel...
8) "Reptilia", dos Strokes. Ese sentirse allea a todo o que nos rodea...
9) "Take me out", de Franz Ferdinad. Toda unha declaración de intencións...
10) "Blizzard of 77", de Nada Surf. Emoción profunda...

VENTO DO NORTE

2007-04-12T11:20:00.000+02:00

E se morre de sede e de fastío o paxaro que habita en hucha de cristal...?

O HOME DE FOLLA DE LATA

2007-04-09T21:06:00.000+02:00

(...)

2007-03-31T23:11:00.000+02:00

Deixa que me mergulle no teu mar...

ÍNSUA

2007-03-17T00:22:00.000+01:00

Porque enmarcaches a miña face entre as túas mans para bicarme...

LUZ

2007-03-10T21:11:00.000+01:00

Abundancia de gromos e fantasía (por entre as tobeiras… a podredume asulagárame de xugo espeso… e máis terrores).

Finalmente a escapada: eu amei a deshidratación da flor... o delicioso zume de primavera...

HOTEL ANDROIDE

2007-03-04T21:47:00.000+01:00

Por qué a mí se me ha caído una estrella en el jardín?

FENTOS

2007-02-26T00:42:00.000+01:00

é altamente agradábel coñecer un valente que teña valor...

(leverelem-marful)

NAÏF PARTY

2007-02-24T21:03:00.000+01:00

Party loca, party regalicia... De amiguiños de lapis, trencas... e moita moita felpa... ¿quen fixo a Muthenroi con cuncha no lombo? E a muller fantasía é da altura dun voley-salto...
mais...
el é m.e.l.a.n.c.o.l.í.s.i.m.o.
de flores, lirios e froitas exóticas... viremos de lado o sol mentres picotan as troitas e as lesmias... asulaguemos o ceo de luvas, cores e parasoles... prosigamos a picarnos o corpo con líquidos mutantes: logo seremos tartarugas, gardametas ou lánguidos magos itinerantes...

...e un ollo medrando metro a metro (pica-pica)
the world is naïf, xoaninha too... eu naïf, eu xoaninha.
V.E.L.U.D.O. R.E.L.I.G.I.O.N.

ATLÁNTICO

2007-02-12T21:11:00.000+01:00

Formigas loitan no meu corazón...

A DOMA DAS FERAS!

2007-02-03T19:52:00.000+01:00

LET IT SHINE

2007-01-13T23:41:00.000+01:00

THE SOUND OF SILENCE

2007-01-07T18:35:00.000+01:00

And no one deared
disturb the sound of silence...

A BOUT DE SOUFFLE

2006-12-28T15:05:00.000+01:00

Durmir é triste... porque nos obriga a estar forzosamente separados; fálase de durmir xuntos... mais non é certo.

Patricia Franchini

LUMINOSIDADE

2006-12-27T22:43:00.000+01:00

VIVIR A SÚA VIDA

2006-12-23T21:44:00.001+01:00

Vivre sa vie...
Cantos decembros imaxinando potatos xigantes, neves da escola e pasteliños de cenoria... vivindo das rendas do pasado ou repetindo circulares costumes de abelás. Vestindo un enormísimo abrigo de coco (monstriña das galletas), e xogando a crer contos de nadal, panxoliñas de frío e aromas de estación. Debedes saber, queridos amigos dos fraguel, dandis naif de gabán branco e exquisitos habitantes da ponte esfera... que a culpa sempre foi vosa... De socato atopei na nenez a filosofía do presente; vivre sa vie, vivre sa vie... da euforia atoparte na melancolía (e revisitar de novo a grandilocuencia)... o non-sense (e a bela non-dormente), as horas sen comer, as gominolas (la cosa piu bela ho visto en vita mia)... o encantador de serpes, o pastor das illas b., o bailarín xitano, un espidifen 600 ;D ... e vivre sa vie, vivre sa vie...

Morte ao amor posmoderno.

CHRISTMAS IS COMING

2006-12-21T17:04:00.000+01:00

GET ON YOUR KNEES

2006-12-12T01:27:00.000+01:00

A verdade é máis profunda ca un xogo de imaxes.

A CASA DA MARIQUINHAS

2006-12-02T18:21:00.000+01:00

Foi no domingo passado que passei, á casa onde viveu a Mariquinhas. Mas está tudo tão mudado que não vi em nenhum lado as tais janelas que tinham tabuinhas. Do rés-do-chao ao telhado não vi nada nada nada, que pudesse recordar-me a Mariquinhas...

Boto de menos vivir na casa da Mariquinhas...

(contar lúas e invernar leitugas...)

BEATIFUL STRANGER

2006-11-24T01:24:00.000+01:00

ESPIRAIS, ESPIRAIS

2006-11-10T00:58:00.000+01:00

Sería como vivir sen poesía, sen montañas de vexetais, sen as hedras e os xuncos, sen o recendo da terra, sen as follas caendo sobre as pozas, sen manancial, sen humidade, sen chuvia...

DONA SANDÍA

2006-10-31T01:55:00.000+01:00

Xa podedes traer vós as rosas, porque eu non penso ir máis buscalas...

FABULOSO!

2006-10-24T18:29:00.000+02:00

-o meu paraugas de veludo traballa só 7 horas ao día...
-merendarei nun abrir e pechar de ollos.
-durmo cantidades de "las" (baixo min... o legume máxico), e aínda sigo percibindo ondas de frío...
-fotografei incesantes pingas de auga tras o espello (e aínda non atrapei os sete cogomelos velenosos...).
-quero... a lenidade das horas

(de manteiga)

OUTONO ELÍPTICO

2006-10-12T12:28:00.000+02:00

Namoreime das túas mans, e agora non son quen de esquecerte...
E xa para sempre serei unha serpe de auga...

CIDADE

2006-10-10T14:24:00.000+02:00

As espirais sempre me levan a ti, cidade luminosa... Pétalas en día radiante (a adolescencia comeza), mundo underground, negridume atraente, a transgresión absoluta... E a pesar de degaxar por ti, mozo fermosísimo e orixinal, a miña inocencia perdeute no labirinto...
E fuches refacho en tarde ventosa de verán, senlleira, e un remuíño tremendo sacudiu o meu corazón, e devecín porque me levases contigo para sempre... (cálida Lisboa, espazo luminoso, café antigo, risos en tardes inacabábeis...)
E volviches unha noite mollada de finais de setembro... E achegámonos e afastámonos na arte de nos coñecer... E houbo tarde de chuva e chocolate na casa grande, onda as camelias, no lugar da galería radiante... e a pesar de que o meu corazón fuxira prendido dos frecos doutro mantón (mozo do presente), a saudade asolagoume naquel entorno suavísimo, e habitei no pasado e viaxei ó futuro, e desexei que espallases pétalos de hortensias na humidade das horas, que leses a Cortázar nunha aventura sen final, que a chuva te agasallase con folla de rafia, e que a tenrura que se impregnara no ar agromase na pel... E pensei en ti días e días, en filmes de Kubrick, en biscoitos acaramelados...
E logo houbo outro verán... Era estío de calidez e terra, de plenitude maina, de noite subsahariana... e ofrecéchesme o teu amor suave, profundo, incisivo, as horas alemás, as montañas máxicas, as filosofías perennes... Mais non puiden recollelo... corazón fechado con chave de cristal... E foi dor profunda e tenue, tristeza belísima...
E por fin a caixa azul foi libre... e desexei con vehemencia que apareceses... e apareciches... A expresión do amor máis fermoso e absoluto... as cartas máis fermosas... as rarezas máis excéntricas... a frase máis certeira e bela (Te vienes a vivir conmigo a Lisboa?) ... Mais... que aconteceu en min?
E agora o destino volve xuntarnos... e non sei cal será o significado... Por que sempre Lisboa chamará por min?

MULHOLLAND DRIVE

2006-10-10T14:20:00.000+02:00

Príncipe de Babilonia, transparencia esguía,
por que descendes ata os subterráneos?

UFO / CLUB XIRATORIO

2006-10-05T08:48:00.004+02:00

OUTUBRO

2006-10-01T17:57:00.000+02:00

Aloumiñarte, arrouparte na miña luz, beixarte lenemente no pescozo, humedecer as túas pálpebras, percorrer o rumor oculto dos teus dedos, apreixar as túas mans delgadas... e deixar que estoupe esta paixón soterrada, o lume que nace e intenta liberarse... e explorar os beixos húmidos, as flores de auga que agroman nas bocas, o pescozo atraente, o corpo lanzal... e morro polos beizos nos meus ombreiros, as caricias húmidas nos seos (mananciais fantásticos), as ofrendas marabillosas... e quixera sorrirte baixo as follas secas, escoitar pasos nas alamedas mornas...

A FAZER UMA MERENDA

2006-09-21T17:00:00.000+02:00

Un inverno máis baixo as nespereiras (matar o verán...), acubillados na frescura das hedras, a fazer uma merenda, la çarandilheira.
Uma leva nove panes... outra leva trinta ovos...
Quero outubros de dragóns, herbas, noites e berenguelas.
[estando la molinera sentadita en su molino... pasó por allá un soldado, olé, olé... vengo de moler el trigo, que vengo de moler, morena...
que vengo de moler morena de los molinos de abajo... dormí con la molinera, olé, olé... no me ha cobrado el trabajo, que vengo de moler, morena... ]
Compostela, se ti queres... estenderei allos polas pedras (ai roro, ai roro... que agora no).
Que ganas de ti, escaleiras da Quintana, algalia de vagalumes, preguntoiros e camiños... imaxinar escuridades, música e café (licores, calafríos e amar negrura).
Amar Compostela, amarvos pantasmiñas...

POUPÉE DE CIRE

2006-09-21T16:57:00.000+02:00

Chegamos Pontevedra do ciberespacio (tren veloz), rabuñando billetes por entre as fendas... poupée de cire de calzado estragado, poupée de son...

THE METAPHOR'S MURDERER

2006-09-16T20:24:00.000+02:00

durmir brancaneves (e follas secas)
matarte carapuchiña (e hamaca-rte)

remato de escribir (pero é déjà vu)

"levando o mundo entre a punta dos teus dedos"

BLIZZARD OF '77

2006-09-12T22:21:00.000+02:00

In blizzard of '77
The cars were just lumps on the snow

SUNDAY MORNING

2006-08-29T01:34:00.000+02:00

Rumor de ruínas e de pombas...

DECÁLOGO

2006-08-24T20:45:00.000+02:00

(...)

e décima intención:

non amarás ao vento do leste...

VICKS VAPORUB

2006-08-19T21:49:00.000+02:00

COMECOCOS

2006-08-18T11:15:00.000+02:00

El verano que estuviste en la playa, y yo estaba solo en casa sin saber lo que pasaba, y no me llamaste ni una sola vez. Y me preguntaba que estarías haciendo, y me mataban los celos cada vez que alguno de estos me decía cualquier cosa sobre ti. Y me fui hasta la playa para ver lo que pasaba y te estuve persiguiendo comprobando si era cierto lo que todos me decían sobre ti. Un verano que fue una pesadilla. Si me acuerdo, me duele todavia. Y pensaba en destrozarte todo el tiempo, hasta que te oí diciendo, cuanto me echaste de menos y que no te habías podido despedir. Porque nunca pasa nada, nada como esperaba. Cada vez que intento hacerlo apareces justo en medio, y salta por los aires cuanto planee. Intentando olvidarme cada día y acordándome el resto de mi vida, un verano que fue una pesadilla, si me acuerdo me duele todavía. Me duele todavía...

APOCALYPSE NOW

2006-08-10T13:29:00.000+02:00

ATLANTIC CITY

2006-07-27T14:07:00.000+02:00

Estas primeiras pegadas de verán... bicis, comecartos e gaseosa...
Pálido René...
fitaron para o meu espello de ondas...
(Virxinia Woolf, o sol, a escuma ...cativan bicos sobre camelias brancas... e vou esvarar por tobogán de hedras...)
Pálido René... pero foron fitar para o meu espello de ondas...
Un paso adiante na area de Atlantic City... era a princesa do asfalto (she's so... Mando Diao).
E agora fóra do planeta, fóra da marabilla...
Andaba desordenadamente feliz... no cabo do pé (tacónpuntatacón), de pinchacarneiro en chumbalagato, bicos de inverno... e a calor que penetra a través das fiestras nocturnas que se abren (aroma a pementos) ... era o torbelino das letras... Ana, eu, e a romaría de primavera, subindo sen tregua as escaleiras de pedra (atopeivos!) -levo un ombreiro nu-.
Albisquei Martinica, a min Aimé Césaire (novas da psicanálise, berros de lobo)... et les chiens se taisaient... et os grans de café (fago monstros de bestiarios) e móveme por entre liño descorado, con fino tascón e xa son figura de esgrima... E viñan a min coellos brancos de función última (remate da carreira de Arte)... era cando levaba o mundo entre a punta dos teus dedos (e non calaban, e os cans berraban)... mais andaba desordenadamente feliz...
Ser a primeira muller no casino de Montecarlo (tempada alta), xirar coas puntas dos dedos ruletas de prata, saudar estranxeiros a raias, caer co neboeiro entre figueiras madurezas, regar máculas de café... presentar a Mancini... a Pérez Prado and His Orchestra... non se pode... maldita coraxosa... así era a miña vida planetaria...
[roubáronme o papaventos que levaba tecido ao corpo... pálido René...]

FADO

2006-07-20T16:57:00.000+02:00

Do vale à montanha
Da montanha ao monte
Cavalo de sombra
Cabaleiro Monge
Por casas, por prados
Por quinta e por fonte
Caminhais aliados

Fernando Pessoa

[É absurdo negar a poesía e a sensibilidade do home]

THE LONG, HOT SUMMER

2006-07-12T01:57:00.000+02:00

Torbelino. As mans axítanse procurando o vento, a respiración, aire... A asfixia por momentos é insoportábel. Porque te amo, mais ti deixas que murchen as azucenas. E confías nun futuro lento e marabilloso... pero son pasional e certeira... Porque te amo, e morro por esvarar pola túa pel lixeira, percorrer os desfiladeiros do pescozo, emocións escorregantes... Mais o límite achégase rápido e constante... e xa temo a fin.
Porque ante min se amosan novas flores, novos froitos, chairas inmensas, acubillos senlleiros, beizos entreabertos, plumas de faisán... e ti só me ofreces follas murchas, beixos pasados, caricias de caracol, sorrisos de avestruz, tentacións sen final... e ante min xorden océanos inmensos, marés altísimas, rotundidades de corpos, palpebrexares auténticos, ilusións novas...
Aínda que sei que, se agromasen en ti xiria e carromeiro, as azucenas xurdirían acesas e vivaces... Mais tamén son consciente... de que a hora límite... está a piques de chegar.

PREÁMBULO

2006-07-05T14:15:00.000+02:00

mais sempre preferín a hiperactividade do gato...

INCOMUNICADOS

2006-07-01T17:31:00.000+02:00

FIN DE SIÈCLE

2006-07-01T15:41:00.000+02:00

You have killed me, and I'm a creep, Hot Hot Heat, Baby, baby, baby, baby, baby... I Love You (Sonic Youth, Superstar), de matinada han trucat, són al replà de l'escala; la mare quant surt a obrir porte la bata posada. Qué volen aquesta gent que truquen de matinada?... Bonet, Debussy l'arabesque... To Parelthon Thimitika, va vis et deviens... sa lluna encara no és posta... The time of the season... Zombies.

pensando en ti, pensando en ti... (palabras para Julia).

[ojalá no te hubiera conocido nunca... and the sky is grey, the sky is grey, the sky is grey... Nao azul].

NOVEMBRO QUE ESMORECE

2006-06-23T16:17:00.000+02:00

E sabíate, independente, e queríate, solitario. Mais foi a túa unidade cubríndose de presenzas... de simples mediocridades (que me inxurian) ...

agora estás sen as fumegantes cores outonizas... sen os prados de sidreiras (infusións de primavera).

[onde vas debullador libertario... onde ficou a túa independencia?]

por min baixan mouras margaridas arabescas...

TRES ERAN TRES

2006-06-21T00:34:00.000+02:00

Recollendo o testemuño de Edu (Moléculas Inestables), aquí vai o meu post:
1)Un libro: O amante de lady Chatterley, de D.H. Lawrence... Elixir un libro é cousa moi difícil, así que escollín o que máis me gustou dos que lin ultimamente. Chamoume moito a atención a visión do sexo que se presenta nesta novela, sobre todo tendo en conta que foi escrita a principios de século... E paréceme incrible que un autor masculino saiba describir tan ben a sexualidade feminina...
2)Un CD: Forever Changes, de Love.
3)Unha película: El desencanto, de Jaime Chávarri. Ando obsesionada ultimamente coa familia dos Panero... debe de ser que me encanta a decadencia...

Como non sei a cantas persoas hai que pasarlle o testemuño, invito a todos os que queirades a facelo...

ÍNSULA POÉTICA (JOAN VALENT)

2006-06-20T23:39:00.000+02:00

Utopía escachada en mil anacos, ínsula perfecta. Mar morto. Océano desecado.
Era tanta a transparencia, tanta a luminosidade, cegaba tanto o resplandor. Era fulgor. Era edelwais senlleiro. Era ilusión de liberdade. Era ilusión de cunca asolagada. Era tanto todo e tan intenso...
Era rumor entre as pernas, sombras entre os ollos... era vieiro moi longo e moi fermoso... Era espazo estraño, era fóra do tempo, era atopía, acronía intensa. Eran peixes rebulindo entre os cabelos. Era ruído, balbordo de beleza. Era sensibilidade extrema, cotas altísimas... Era o extremo do pracer... Era tanta a transparencia...
Utopía morta, vidros escachados, rumor de paxaros, pavillóns abandonados, hortensias murchas... Dagas de cristal, esgrima absoluta...
Era todo tan fermoso...
Utopía morta.
Utopía morta.
Ínsula poética.

ATLÁNTICO

2006-05-19T16:04:00.000+02:00

Se o mar tivera varanda,
fórate ver ó Brasil...

DESEXOS DEBULLADOS

2006-05-12T23:56:00.000+02:00

non entendes a miña linguaxe?
o infinito, a primavera e os bicos pequeniños na meixela...?
é unha historia de buscas (neuróticas pescudas). Ando na procura dun reloxo de man... de colmea, con música luminaria, e luces Debussy (en la Galette a vexetación bebe luz de día, de sol, de consciencia...)
es para min, nocturno... pero na caixiña de estralos das miñas ilusións, dos meus desexos... descansas entre moreas de margaridas medicinais, sempre na greguísima hora do xantar...

xa non es folla fílmica (foi certo que choraches?)... es unha marabillosa realidade imperfecta...

séguesme a debullar os sentimentos...

COBERTOR

2006-05-03T22:08:00.000+02:00

Ás veces penso que a vida é un grande cobertor feito de retallos de distintas formas e cores... De cando en vez, algún anaco de tea queda atrás, sen coser, só ganduxado... ou pendurado da grande colcha... Mais, quizais, tempo despois, logres que o retallo acabe formando parte harmoniosamente do enorme labor...
Esta semana atopei varios retallos antigos e por fin os reincorporei ó cobertor... É unha sensación marabillosa...